Smrt Saše Popovića, dugogodišnjeg direktora “Grand produkcije”, izazvala je val reakcija u muzičkoj zajednici i šire. Kao jedna od najistaknutijih ličnosti u balkanskoj muzičkoj industriji, Popović je ostavio značajan trag, ali je njegova ostavština takođe otvorila pitanja o etici i moralnosti u njegovom radu. Pisac Stefan Simić, poznat po svojim provokativnim analizama, odlučio je progovoriti o svojim stavovima prema Popoviću, iznoseći niz kritika koje su potaknule raspravu o njegovom naslijeđu.
U svojoj analizi, Simić ističe kako je teško pronaći pozitivne aspekte u Popovićevom radu, čak i kada se uzme u obzir njegov uticaj na muzičku scenu. Iako je Popović bio ključna figura koja je oblikovala popularnu muziku na Balkanu, njegov način poslovanja i upravljanja talentima često je bio predmet kritika. Prema Simiću, Popović je imao nevjerojatnu sposobnost prepoznavanja talenata, ali je istovremeno koristio svoju moć na načine koji su često bili moralno dvojbeni. Ova kontradikcija u njegovom radu otvara važno pitanje: može li neko biti uspešan u svetu muzike bez zastranjivanja u sivo područje etike?
Jedan od najvažnijih trenutaka u njegovoj karijeri bio je trenutak kada je lansirao izvođače poput Svetlane Ražnatović, poznate kao Ceca, koja je postala ikona balkanske muzike. Ceca je, bez sumnje, jedan od najvećih muzičkih fenomena na Balkanu, a njen uspjeh se često dovodi u vezu sa strateškim marketinškim pristupom Grand produkcije. Ipak, Simić se s pravom pita kako je moguće da su neki izvođači završili poniženi i neprepoznati, dok su drugi postali mega zvezde. Ovaj fenomen ukazuje na neizvjesnost i nepravdu koja je vladala unutar muzičke industrije pod njegovim okriljem, postavljajući pitanja o pravednosti i jednakosti. Na primer, izvođači kao što su Milica Pavlović i Roki Vulović doživjeli su varijacije u uspjehu, što dodatno komplicira situaciju oko Popovićeve metode rada.
Simićeva kritika se ne zaustavlja samo na Popovićevom radu kao producenta. On naglašava da je Popović bio mnogo više od običnog menadžera — bio je figura čija je moć manipulirala percepcijom javnosti o talentima. Koncerti koje je organizovao nisu bili samo muzički događaji, već su često predstavljali i svojevrsne predstave u kojima su talenti bili izloženi na milost i nemilost publike. Ova situacija otvara važna pitanja o etici u muzičkoj industriji i granici između poslovnog uspjeha i moralnog ponašanja. Takođe, Simić postavlja pitanje o tome kako bi muzička industrija izgledala kada bi se više pažnje posvetilo etičkim standardima i podršci mladim talentima, umesto trenutnih marketinških strategija koje favorizuju popularnost na račun kvaliteta.
